Of eigenlijk: aftellen! Over een week is de grote dag en over drie nachtjes slapen vertrekken we naar Frankrijk!

Afgelopen pinksterweekend was gereserveerd voor Marlies en Luuk en hierdoor had ik niet zo veel fietsplannen. Met een speciale missie toch nog even op de fiets gestapt en onderweg herinnerde ik me een tweede speciale missie van het begin van mijn voorbereidingen. Ik had me voorgenomen iedere keer dat ik langs de Maeslantkering zou komen, deze een keer meer te beklimmen dan de vorige keer. Uiteindelijk wilde ik deze Alpe du Westland dan ook zes keer op rij op gaan fietsen. De laatste keer was ik tot vijf gekomen en deze missie moest dus nog even afgemaakt worden. Dat lukte afgelopen maandag en op speciaal advies van trainer Jan ben ik ook nog een keer in tegenovergestelde richting gefietst. Missie volbracht. Wel uitgeteld thuis...

De afgelopen dagen stonden dus in het teken van de laatste cijfertjes op het werk, vlak voor een korte vakantie moet je immers twee keer zo hard werken om alles af te krijgen en over te dragen. (Om vervolgens na je vakantie weer twee keer zo hard te werken om bij te komen, waarom gaan we eigenlijk nog weg? Maar dat terzijde...) Qua werk lijkt het te gaan lukken en ook thuis is de nieuwe kinderkamer bijna geregeld.  Het aantal keren dat ik naar de vuilcontainer ben gelopen was niet te tellen de afgelopen week. Wat bewaar je een hoop rommel op zo'n zolder en wat gooi je daar dan toch weer gewoon een hoop van weg... Maar goed, Luuk krijgt over een paar weekjes een hele mooie kamer (en papa moet maar even zien waar hij voortaan gaat fietsen/tacxen als het regent...)!

Ik werd kort geleden gevraagd hoeveel kilometers ik dit voorjaar nou eigenlijk getraind had voor Alpe d'Huzes en mijn antwoord was te makkelijk: "Te weinig!" Toch maar even een korte telling gemaakt en het zijn er ruim 2.000 geworden. Klinkt heel veel, maar ik vrees toch dat het er niet genoeg waren om pijnloos die berg op te rijden. Het waren er wel meer dan ik tot nu toe ooit getraind heb, ik heb dus wel mijn best gedaan. Ben ik er klaar voor? Ook zo'n vraag die ik regelmatig kreeg... Ik weet het eigenlijk niet, lichamelijk wel, maar ik vrees dat alle indrukken die dag ook de nodige energie gaan kosten (of misschien ook wel opleveren). Op dat punt weet ik nog niet zo wat me te wachten staat, maar ik kijk er wel heel erg naar uit!

Ook op het gebied van sponsorwerving ben ik redelijk tevreden. Er zijn altijd nog mensen die ik niet heb kunnen benaderen, maar ook hier heb ik even een voorzichtige telling gemaakt van de teogezegde bedragen. Ik ben trots op al mijn sponsors en supporters en ik wil ze bij deze dan ook nogmaals heel erg bedanken! Liefst zou ik jullie allemaal nog even persoonlijk noemen, maar jullie zijn met te veel. Bedankt voor de steun en de euro's!

Veel van jullie hebben ook gevraagd naar mijn doelstelling voor het aantal beklimmingen en meestal heb ik het wat vaag gehouden. Ik zal er nu geen doekjes meer om winden: ik zal tot het gaatje gaan! Ik wil minimaal vier beklimmingen gaan doen, maar zal niet aarzelen om er vijf of zelfs zes van te maken als de tijd en de medische staf dat toestaat! Het wordt wel een race tegen de klok, want na 18.00 uur mogen we niet meer officieel naar boven en om 20.00 uur sluit de finish... En met mijn knieën blijft het natuurlijk altijd spannend.

Als jullie dit aantal beklimmingen mee willen tellen en mij dus "live" willen volgen, dan kan dat! Op de site live.opgevenisgeenoptie.nl kan je alles volgen via webcams en ook tussentijden komen er op. Daarnaast wil ik ook via Twitter (@rboutkan) iedereen op de hoogte houden van mijn ervaringen. Mijn "tweets" komen automatisch op de site van Team Westland, maar ook hier.

Nog een paar dagen dus en daarmee is dit ook mijn laatste blog voor de grote dag. Ik hoop bij terugkomst weer een verhaal te kunnen gaan plaatsen, maar ik ga eerst ook nog een weekje met het gezin in een hutje op de Drentse hei zitten. Het kan dus even duren voor je weer van me hoort.

Iedereen bedankt voor de interesse en de steun en tot snel! Jullie kunnen 3 juni op mij rekenen!

20 mei 2010

Eind(hoven) in zicht

Zo, het einde van de voorbereidingen nadert. Over twee weken is het zover en gaan we de Alpe op knallen!

Dat betekent ook dat de trainingen een climax naderen, bij mij is deze zelfs al achter de rug. Afgelopen vrijdag heb ik het hele eind tot Eindhoven gefietst. Nichtje Julia was voor het eerst jarig en dat moest natuurlijk gevierd worden. Om 15.00 uur stond de officiële viering gepland, precies een jaar na haar geboorte. Ik moest dus zorgen op tijd te zijn.

Volgens de routeplanners ligt Eindhoven ongeveer 140 kilometer van Wateringen, een afstand die ik al wel vaker gefietst heb. Bij het uitstippelen van de route kreeg ik echter al gauw in de gaten dat ik het niet zou redden in die afstand. De route ging dwars door Rotterdam, Breda en Tilburg en dat fietst niet echt lekker. Een andere, uiteraard langere, route dus maar gekozen.

Tot Brabant ging alles heerlijk en lag ik flink voor op mijn schema. Toen bleek echter maar weer dat Brabanders bijna-Belgen zijn. Net als in de Ardennen miste er nog wel eens een pijltje/richtingaanwijzer… Of ze dat nou doen om die westerlingen te stimuleren zo snel mogelijk weer om te keren en nooit meer terug te komen? Ik vermoed een complot! Breda bleek nog lastig genoeg te vinden en in Breda zelf was het drama. Na telefonisch contact met het thuisfront toch nog op de juiste weg terecht gekomen. Maar ondertussen wel kostbare tijd verloren, is slecht voor je gemiddelde L en kost ook weer extra kilometers.

Vanaf Breda zou ik een landelijke fietsroute volgen die mij rechtstreeks naar Eindhoven zou loodsen. En landelijk werd het… Wegen (nou ja, wegen, paadjes is een betere omschrijving) vol klei en zand. Regelmatig ontbraken de steentjes en ik was dus behoorlijk bang dat ik mijn lekke bandenreputatie weer zou terugkrijgen. Gelukkig bleef deze ellende me bespaard en kwam Eindhoven steeds dichterbij. Tenminste, daar moest ik maar van uit gaan. Een bordje richting Eindhoven stond er pas vier kilometer van te voren. Het is immers belangrijker dat je de weg naar Wintelre en Oostelbeers weet te vinden. Als import-Brabander wist broer Martin gelukkig de weg en als ik bereik had met mijn mobiele telefoon (het blijft immers Brabant) kon hij me de juiste richting opsturen.

Om twee minuten voor drie reed ik zijn straat in en letterlijk twintig seconden nadat ik binnen was kwam Julia in haar feestjurk naar beneden. Precies op tijd dus voor het proosten, kon dus gelijk aan de alcohol.

Uiteindelijk stond er ongeveer 170 kilometer op de teller en moest ik door de tijd behoorlijk de grenzen van mijn fietscapaciteiten opzoeken. Een hele goede training dus voor de grote dag. Op drie juni zal het ook voornamelijk aankomen op de klok en mijn uithoudingsvermogen. Tot die dag hou ik me een beetje rustig, een rondje Westland om te blijven fietsen, maar geen gek lange afstanden meer. Kan ik ook nog wat quality time besteden met Luuk en Marlies voordat ik ze een week lang moet gaan missen…

10 mei 2010
Tijd...

Het is een te lange tijd geleden dat ik een stukje op deze site plaatste. Ondanks de lange verstreken tijd ontbrak de tijd om te schrijven… Er is een hoop gebeurd en er is dus een hoop om over te schrijven.

Eerst de Ardennen:
In het weekend van Koninginnedag was het dan zo ver: de eerste serieuze krachtmeting met echte bergen! Na de Maeslantkering, de Wassenaarse Slag en de Heulbrug was het nu tijd voor het echte werk.
Onze wegkapiteins hadden een mooi pittoresk basiskamp uitgekozen bovenop de Mont St. Jacques. Niet direct een grote naam in de wielerwereld, maar met een stijgingspercentage van meer dan 20% op sommige plekken waren wij bij ieder ritje in ieder geval verzekerd van een mooie slotklim.
Op dag 1 (in Nederland koninginnedag) hebben degenen die niet in de file stonden het eerste deel van een uitgezette route gereden. Onder leiding van het dappere duo Dirk en Daan reden we ongeveer 80 kilometer van de “Route des sommets Lienne et Amblève”. Onze navigator DaanDaan had een kaartje en dat kwam een aantal keren goed van pas omdat die Belgen een paar bordjes waren vergeten. Onderweg kwamen we een paar echte kuitenbijters tegen, zoals de Wanne en de Haute Levee (beiden bekend uit bijvoorbeeld Luik-Bastenaken-Luik). Verder was er dus echt geen stuk van 500 meter vlakke weg te bekennen, het bleef klimmen en dalen. Lekker, hier waren we voor naar de Ardennen gekomen!
’s Middags was de groep vrijwel compleet en gingen de filerijders nog even weg. Ik koos zelf voor een uurtje rust in het zonnetje. Daarna begon het tweede trainingsonderdeel: de teambuilding! Onder genot van heerlijke hapjes en drankjes kwamen de mooiste verhalen los. Sommigen vertelden met veel lef(fe) over fietstochten uit het verleden die steeds langer werden. Ook konden we tijdens de middag- en avondsessies even flink bomen over wat er op 3 juni aanstaande allemaal staat te gebeuren. De ervaren Alpe d’Huzessers werden bestookt met vragen over het beste materiaal (rij met een triple en dan een 27 achter(?)) en de goede kleding en voeding.
De volgende dag was het tijd voor het vervolg van de route. Iets vlakker dan de dag ervoor en helaas met een klein regenbuitje. Maar met de beklimming van de Rosier en diverse andere heuveltjes ook nu weer genoeg klimwerk. In een mooie omgeving met prachtige vergezichten hebben we dus goed kunnen trainen en redelijk wat kilometers kunnen maken. Helaas ging het zondag echt regenen waardoor we ons geplande korte afkickritje moesten afblazen. Waren we wel op tijd thuis…
De gezellige avondtrainingen beloven veel goeds voor de sfeer in Frankrijk. En in een goede sfeer is het goed fietsen!
Daarna weer een week veel tijd besteed aan het werk. Dat gaat gewoon door en er liggen genoeg deadlines voor ik “op vakantie” kan…
Afgelopen zaterdag nog wat extra kilometers gemaakt in het Utrechtse land. Ik voelde me bijna onderdeel van een soort gay-pride: met enkele duizenden fietsten we in strakke roze pakjes de Tourversie van de Giro-etappe. Een mooie rit met wat leuk klim- en sprintwerk. De Amerongse berg kan weliswaar niet tippen aan de Rosier, maar zit wel weer in de benen. En het was heel apart om een lange sprint over de startbaan van vliegveld Soesterberg te kunnen maken. Laagvliegen heet dat!
Nu even snel wat kostbare pauzetijd besteed aan dit stukkie. Deze werkweek is ook weer zo kort, vrijdag heb ik de laatste echt lange training gepland. Eens kijken of ik Eindhoven ga halen voor de kaarsjes op de taart van nichtje Julia uitgeblazen gaan worden. Er gaat weer een hoop tijd in dat ritje zitten, maar er is nu eenmaal training nodig om goed aan de start te verschijnen. En de tijd dringt, over drie weken zitten we al in de Alpen! En in de tussentijd wil ik ook nog zoveel mogelijk kwalitijd doorbrengen met Marlies en Luuk…

20 april 2010
Uit het Westen niets nieuws...

Terwijl zo ongeveer het hele team afzakte naar het diepe Zuiden om de Amstel Gold Race te fietsen, bleef ik gewoon thuis bij vrouw en kind in het vertrouwde Westland. Het team reed dus de Amstel Gold Race in Valkenburg. Hoewel, uit alle stoere verhalen na afloop kwamen vooral de gezelligheid, het mooie weer, de Amstel en andere al dan niet alcoholische versnaperingen naar boven... En o ja, ze hebben ook nog gefietst!

Ik was dus gewoon jaloers.

Ondertussen in het Westen... heb ik meegeholpen met het beplakken van de officiële Team Westland vrachtwagen. Onder de strakke begeleiding van Sandra en haar mannen hebben Ine, Marjan en ik geföhnt, gepoetst en geplakt. Het eindresultaat mocht er zijn, vanaf deze week rijdt er een prachtige vrachtwagen door het Westland. En het mooie is: hij gaat nog mee naar de Alpe d'Huez ook! Alle eer overigens voor Sandra Kortekaas, haar prachtige ontwerp en haar finishing touch zorgde voor het mooie resultaat.

Verder? Ach, ik reed mijn trainingsrondjes... Ik kwam tot de conclusie dat het Arendsduin geen goede training is voor de Alpe. Ik had weer teveel tegenwind langs de Waterweg. Ik verdwaalde weer eens op mijn roots-eiland Voorne Putten. Ik kreeg weer een paar dagen pijn in mijn knie en dat ging ook vanzelf weer over.

Niets nieuws dus...

Zaterdag gaan we toeren vanaf Van Vliet, de week erna gaan we op trainingskamp naar de Ardennen, daarna de Toerversie van de Giro in Utrecht, een trainingsrit naar Eindhoven. Het komt er allemaal aan! Volgende keer heb ik dus wel wat leuks te vertellen!

6 april 2010
Pijltjes

Als u na eerdere stukjes op deze site over lammetjes denkt dat het volgende stuk tekst over pasgeboren eendjes en de lente gaat heeft u het mis...

Gisteren op 2e Paasdag de eerste officiële toertocht van dit seizoen gereden. Het was duidelijk dat de vossejachten nog in het systeem van de uitzetters zaten. De pijltjes waren te klein of stonden ongeveer in de bocht. En dan mis je dus wel eens wat...

Allereerst miste ik bij de start een goede groep om mee weg te rijden. Ik stond er dus alleen voor en kon mij niet verschuilen achter iemands brede rug. Met meewind op het eerste stuk viel dat nog wel mee, maar ik miste ook een navigator voor me.  En als je dan overal groepjes andere routes ziet fietsen ga je toch twijfelen. Laat ik het er maar op houden dat ik dus niet de enige was die wel eens een pijltje heeft gemist. Uiteindelijk heb ik het grootste deel van de route gereden zoals deze bedoeld was. Alleen het laatste stuk reed ik op mijn eigen richtingsgevoel. Niet omdat ik het pijltje miste, maar omdat ik geen zin had om nog meer door de stad te fietsen. Ze hadden toch niet voor niets dat mooie fietspad door de duinen tussen Scheveningen en Kijkduin strak geasfalteerd? Waar het laatste pijltje naar links de stad in wees, koos ik dus voor rechts de duinen in!

Vanochtend nog meer pijltjes, nu op een beeldscherm in een klinische ruimte. Met haar muis wees een enthousiaste jonge dame ons op alle onderdeeltjes van onze aankomende zoon of dochter: de 20-weken echo! Vol aandacht keek ik naar het scherm, bang om ook nu weer een aanwijzing te missen. Alles zit er op en er aan en ons kind (M/V) wordt vast net zo knap als Luuk en Marlies...

2 april 2010
Tussensp(r)int

De afgelopen week stond in het teken van de overgang van binnen naar buiten, van winter- naar zomertijd. Eigenlijk kan je het zien als een soort tussensprint, we hebben de winter spectaculair afgesloten en gaan met frisse moed het voorjaar in om in juni bovenop de Alpe te finishen. 

Maar als dit slechts een tussensprint was, weet ik niet hoe geweldig de eindsprint zal gaan zijn! Wat was die spinningmarathon mooi!!!! In een fantastische entourage zweetten honderden Westlanders onder begeleiding van een enorm licht- en geluidspektakel. De energie droop van de muren en de lucht zinderde van spanning.  

Zelf had ik een uitdaging in drie uur spinnen op rij en eigenlijk viel dat heel erg mee. Ik hoop natuurlijk dat dat komt door mijn goede conditie, maar verwacht eigenlijk ook dat de omstandigheden een rol speelden. Ik stond bol van de adrenaline en voelde me gesteund door mijn familie en vrienden. Ik was erg blij met Pieter die een uurtje extra spinde, omdat Marcel helaas net te laat was. Omringd door Sam en Adriaan voelde ik dat een trapje harder moest doen om deze geweldenaren bij te blijven. Mijn nichtjes zorgden voor een brede lach en als mijn vader en ooms het kunnen… Na mij werd het stokje overgenomen door collega’s en vrienden en ook zij kwamen heel enthousiast van de spinfiets. Sportief en qua gezelligheid was het dus al een zeer groot succes en daar kwam nog eens een financieel hoogtepunt over heen.

De spinningmarathon leverde op zichzelf al meer dan € 25.000 op en de totale tussenstand van alle activiteiten van Team Westland is meer dan € 100.000!!! Enorme bedragen in deze financieel moeilijke tijden en dat geeft heel veel kracht en inspiratie.

Nu dus tijd voor de start van etappe 2. We gaan vanaf nu echt naar buiten, ook doordeweeks. Het spinnen zal alleen nog maar bij heel slecht weer gebeuren, er moet weerstand worden opgebouwd, wind wil ik voelen! Ik hoop dan ook dat het komende paasweekeind behalve familiebezoek en teveel eieren ook mooi weer zal opleveren. De eerste toertocht staat maandag op het programma, misschien kan er zaterdag ook nog wel een tochtje gemaakt worden. Ik heb er zin in, aan het eind van de rit wacht een bergje!

25 maart 2010
Ademloos

Ademloos...
luisterden we afgelopen maandagavond naar Peter Kapteijn van Alpe d'Huzes. Peter gaf een inspirerende presentatie op een speciale Team Westland-avond bij Westland Infra. Hij vertelde over zijn leven met kanker, zijn motivatie en zijn plannen. Vanaf het moment dat de kanker bij hem werd geconstateerd wil hij positief in het leven staan. Vanaf dat moment zijn er in zijn leven alleen nog "mooie mensen" en laat hij zich niet afleiden door negatieve gebeurtenissen. En als het even moeilijk is loopt hij de slaapkamers van zijn zonen binnen. Dan duurt dat meestal niet te lang.
Vanuit deze instelling is Peter met enkele andere mensen in 2005 Alpe d'Huzes gestart. Ondanks het regelmatig terugkeren van zijn ziekte heeft hij meerdere keren actief meegefietst en ook dit jaar zal hij van de partij zijn. Want: "Opgeven is geen optie!"
Ik had een aantal mensen meegenomen naar deze avond en ook zij waren diep onder de indruk van zijn prachtige verhaal. Ze begrepen ook weer een beetje meer van mijn plotselinge inspiratie om mee te doen aan dit gekkenwerk...

Ademloos...
was ik ook zaterdagmiddag aan het eind van de testversie van de op 24 april geplande Van Vliet Contrans Toertocht. Het ging 88 kilometer goed, maar de laatste twee kilometer moest ik zo nodig meesprinten met de grote jongens...
Natuurlijk sprongen er diversen uit mijn rug en zag ik hen pas aan de bar terug. Het was wel een bijzonder geslaagde middag met het hele Team. Ondanks de regen en de wind reden we een mooie tocht, erg goed voor de teambuilding.

Ademloos...
Zal ik aanstaande zaterdag zijn na drie uur spinningmarathon. Maar wat heb ik er een zin in! Ik verheug me op de zinderende positieve energie die in de Olsthoorn Ranch zal hangen. Ik verheug me op de inspirerende aanwezigheid van familie en vrienden, op de gezelligheid van het feest na afloop, maar zeker ook op weer een nieuwe test. Hoe ga ik het drie uur volhouden op zo'n stilstaand trapapparaat, waar ik het normaal gesproken al na 10 minuten zat ben... Ik ga het volhouden, want ook op 3 juni zal gelden:

"Opgeven is geen optie!"

17 maart 2010
't Kan eigenlijk niet...

"'t Kan eigenlijk niet.... En daarom gaan we het gewoon doen!"
Dat is eigenlijk van begin af aan het motto geweest van de stichting Alpe d'Huzes.

Het kan eigenlijk niet om op één dag zes keer Alpe d'Huez te beklimmen...
Het kan eigenlijk niet om zoveel geld in te zamelen voor KWF Kankerbestrijding...
Het kan eigenlijk niet om de bureaucratie in de ziekenhuizen zo om te buigen dat mensen binnen een dag de diagnose wel of geen kanker krijgen, in plaats van twee weken in spanning te blijven...
Het kan eigenlijk niet om een onderzoek te starten om kanker bij de bron aan te pakken...

Het kan eigenlijk niet om mensen goed, gezond en gelukkig te laten leven met kanker...

....En daarom gaan we dat gewoon doen!

Het kan eigenlijk niet om op 17 maart met een kast vol jaarrekeningen en belastingaangiftes een vrije middag te nemen om te gaan fietsen....

...maar toch ga ik dat gewoon lekker doen!

14 maart 2010
Inspiratie (deel 1 en 2)

Heerlijk fris lenteweer, een lekker windje om tegen te trainen, niets te mopperen dus vandaag! Even lekker een rondje Westland gemaakt en ik merk dat de conditie nu beter is dan andere jaren. Het is half maart en de benen zijn niet slecht.
Gelukkig maar, want over ongeveer 2,5 maand vertrekken we naar de Hollandse berg in de Franse Alpen. Het gaat snel vanaf nu en er moeten nog de nodige kilometers gemaakt worden. Die staan ook gepland: met het Team spinnen, een trainingsweekend in de Ardennen en de toertocht eind april. Verder de nodige ritjes alleen hier in de buurt en ook in Utrecht.
Om die ritjes alleen vol te houden is de nodige inspiratie wel prettig. Mijn inspiratie tijdens de ritjes komt in muzikale vorm mijn hoofd in. Ik noem het wel mijn sponsor "in natura": www.kxradio.nl! Een paar radiouitzendingen van de afgelopen week opgespaard en als podcast meegenomen op de fiets. En dan voelt die tegenwind opeens een stuk lekkerder met bijvoorbeeld de Kings of Leon op de achtergrond.
Een andere belangrijke bron van inspiratie vind ik op het web. Een voorbeeld van niet willen (of kunnen?) opgeven! Bas Mulder heeft meerdere keren meegefietst met Alpe d'Huzes. En meerdere malen is er kanker bij hem geconstateerd... Een paar maanden geleden zagen zijn artsen eigenlijk geen kansen meer. Als laatste wanhoopspoging is nog een experimentele behandeling geprobeerd. Bas fietst weer en houdt een blog bij van zijn ervaringen: kijk maar eens hier, dan weet je waarom ik tot en met 3 juni 2010 blijf fietsen en van opgeven niet wil weten!

22 februari 2010
Als lammetjes in de wei

Afgelopen zaterdag was het eindelijk weer eens zo ver: het zonnetje scheen en er lag geen sneeuw! Na wekenlang alleen maar sneeuw en ijs op de fietspaden, was het fietspad nu bedekt met een laagje zonneschijn! Als een lammetje wat voor het eerst de wei in mocht... Als zoon Luuk die zijn favoriete slaapschapie ziet...: Ik kon weer naar buiten!

En ik was niet de enige! Het krioelde van de vrolijke fietsers op de Westlandse paden. Iedereen keek blij en er werden zelfs de nodige groeten uitgewisseld, waar racefietsers normaal gesproken bekend staan als strak voor zich kijkende, alleen aan zichzelf denkende wezens. Iemand begon zelfs spontaan een praatje. Over het weer uiteraard, dat dan weer wel...

Thuis aangekomen, moe maar zeer voldaan, trok ik de conclusie dat het hoog tijd wordt dat ik vaker buiten kan fietsen, de conditie moet beter. In het begin dacht ik dat het nog wel meeviel, maar toen bleek dat ik al die tijd lichte meewind haf gehad. Bij het eerste zuchtje tegenwind stortte mijn gemiddelde in. Gelukkig staan er de komende maanden genoeg tochten op het programma om de benen te trainen. Hoewel, voorlopig blijft het de komende dagen gieten van de regen. Nou ja, dat kan het op 3 juni ook.

Maar het fietsen komt weer een beetje in de buurt na maanden toch een beetje een "ver-van-mijn-bed-show" te zijn geweest. De echte profs gaan ook weer wat meer in de buurt rijden, wedstrijden in Australië en Qatar spreken toch minder tot de verbeelding. We snakken naar Vlaanderen en de Amstel Gold, naar kasseien en kuitenbijters! Kortom, we zijn weer begonnen!

Komt allen dan ook aanstaande zaterdag naar De Tuinen om kennis te maken met Team Westland 2010, om je krachten te meten met de Alpe-bedwingers, maar vooral ook om die paar euro kleingeld te storten in de collectebus!

2 februari 2010
De stilte en de storm

Zo, even de tijd genomen voor een nieuw bericht... Afgelopen weekend even heerlijk twee daagjes samen weg geweest. Even genoten van de rust en de natuur op de Veluwe. We boften enorm met het weer: zondag een heerlijke boswandeling gemaakt in de verse sneeuw! Tussendoor lekker gegeten en gedronken, de batterijen zijn dus helemaal opgeladen.

Maandagochtend bleek dat dit geen overbodige luxe is: de storm is echt losgebarsten. Iedereen wil cijfers zien, de banken voorop, en het liefst nog gisteren. Nou ja, dat was ingecalculeerd, ik wist dat we in de maanden februari en maart aan de bak kunnen. Ik hou het stukje dan ook maar kort en ga snel weer verder!

O ja, gelukkig staat de sponsoring niet stil, de fiets begint echter wat stoffig te worden...

23 januari 2010
Extra inspinningen

Kennelijk was ik niet de enige die een trainingsachterstand had! Arno van Scheijndel schreef hier ook al een mooi blog over en op de laatste teamvergadering hoorde ik niets anders tussen alle verhalen over geplande acties door. Er moest getraind gaan worden! Vele teamleden gaan dan vossejachten, zoals onze voorzitter, maar dat is niets voor mij... Ik blijf nog maar even spinnen. Ook daar ben ik niet de enige in, gisteren verzamelden zich meer dan 15 teamleden bij Roel de Bakker om een extra spin-avondje te doen. Dat het daarna ook nog eens heel gezellig werd aan de bar spreekt voor zich! Ik vrees dat de minder charmante foto's en filmpjes vanzelf op de site van Team Westland zullen verschijnen...

De afgelopen week is ook de inschrijving voor de Westland Infra Spinning Marathon begonnen. Ik heb een paar mailtjes gestuurd naar vrienden, familie en collega's en voor ik het wist had ik vier fietsen voor zes uur vol. Ik voelde me tegenover hen (en vooral mijn sponsorende oom en tante) dus verplicht om hier ook drie uur mee te gaan knallen. Het is heel leuk dat allerlei mensen mee doen die nog nooit gespind hebben, maar ik vind het vooral heel leuk dat 11 familieleden mee doen. Op deze manier laten we volgens mij mijn tegen de ziekte vechtende tante zien dat ze niet alleen staat in haar strijd!

Daar gaat het tenslotte allemaal om: meevechten tegen kanker! Daar wil ik best een uurtje extra voor spinnen....

Ik sta daar niet alleen voor en ook binnen het Westland gebeurt er meer dan alleen Team Westland. Kijk meer eens naar het filmpje van "Team ISW". Als je daar niet enthousiast van wordt! Goed gedaan!

10 januari 2010
Goede voornemens!

Het eerste bericht in het nieuwe jaar. Het is al weer te lang geleden sinds de laatste "post". Een schrale troost: er is de afgelopen te weinig gebeurd... Door een korte griep en een lange kerstvakantie heb ik te weinig getraind en ook te weinig sponsors benaderd. Tijd dus om twee goede voornemens kort samen te vatten: ik moet gaan knallen in 2010! Voornemens waarvoor ik tussen de feestdagen extra inspiratie heb gekregen. Helaas is ons teamlid John de Jager onlangs aan kanker overleden. Tegelijkertijd is een tante van me aan het knokken om de ziekte te overwinnen. Daar doen we het dus voor!

Allereerst moet er dringend meer getraind gaan worden om straks op 3 juni (van dit jaar alweer) zo veel mogelijk keren die berg op te komen. Ik ben al een paar maanden aan het spinnen en voel dat mijn conditie hierdoor redelijk op niveau blijft. In tegenstelling tot andere winters kan ik nu nog redelijk doorfietsen. Aangezien er momenteel weer een behoorlijk pak sneeuw ligt zal ik het voorlopig ook even moeten houden bij het spinnen en het "takxen". Dat laatste staat voor het fietsen op zolder op een soort rollenbank, er is geen klap aan, maar je houdt wel je conditie bij. De komende weken zal ik de intensiteit van het spinnen en takxen wat moeten gaan opbouwen om dan zo snel mogelijk ook buiten weer verder te kunnen!

Daarnaast zal ik dus ook wat drukker met mijn potentiële sponsors aan de slag moeten. Gelukkig zal ik de komende weken weer een hoop mensen zien en hoop ik hiermee een goede slag te kunnen slaan. Sponsoring kan trouwens gerust op twee manieren: door het toezeggen van een vast bedrag of door het toezeggen van een bedrag per beklimming. Op de laatste manier doen bijvoorbeeld Edwin en Claire van Staalduinen mee. Ik ga mijn best doen om hun en zoveel mogelijk anderen een stuk armer te fietsen!

Verder zullen er ook door Team Westland de nodige acties georganiseerd gaan worden, waaronder een heuse spinningmarathon van maar liefst zes (!) uur. Twee vliegen in één klap dus, werken aan je conditie en geld inzamelen tegelijkertijd. Als jullie deze twee goede voornemens ook hebben, dan hoor ik het graag. Ik zal jullie te zijner tijd dan graag inschrijven voor deze marathon. Zie voor meer informatie overigens de (prachtig vernieuwde) website van Team Westland (www.teamwestland.nl).

14 december 2009
De eerste en kleinste sponsor is binnen!

Gisteren de eerste sponsortoezegging ontvangen! Zoon Luuk! Omdat ie met zijn 11 maanden nog minderjarig is, heeft Mama Marlies beloofd dat Luuk uit zijn spaarpotje een donatie zal doen. Weet ik in ieder geval dat ik voor hen minimaal de eerste keer omhoog moet fietsen!

12 december 2009
ACTIE!
Vandaag heerlijk weer om even een lekker ritje te maken. Door alle voorbereidingen op de sponsorwerving en acties van Team Westland zou je bijna vergeten dat er ook nog gefietst moet worden. Ondanks de kou en de harde wind was het heerlijk om even buiten te zijn. Strak blauwe lucht en een klein zonnetje op de achtergrond: dan is fietsen heerlijk! Omdat het in het Westland onmogelijk is om de nodige klimkilometers te maken, heb ik de "beruchte" Maaslantkeering maar een paar keer beklommen. En ondanks dat dat maar een klein stukje is, voel je hem de vierde keer wel in je benen...

De komende week maar eens aan de slag om ook echt sponsorgeld binnen te halen! Deze week een bijeenkomst van Team Westland gehad om de grote acties voor te bereiden, maar ik moet tenslotte ook mijn eigen sponsors gaan vinden. Helaas zijn de organisatie van Alpe d'Huzes en Team Westland nog niet helemaal klaar: er kunnen nog geen facturen worden geleverd en de bankrekening is nog in aanvraag. Toch wil ik aan de slag! Rondom de komende Kerstdagen zie ik zoveel familie dat ik veel "vliegen" in één klap kan slaan. Daarnaast ken ik vast nog wel wat mensen die zo aan het eind van het jaar nog een leuke aftrekpost zoeken... Jullie zijn gewaarschuwd!

5 december 2009
WAAROM?
Dit is een vraag die ik mij regelmatig gesteld heb. Waarom ga je proberen op één dag zoveel keren die berg op te fietsen? Het antwoord zal wel nooit volledig gegeven worden, maar laat ik een poging wagen...

Mijn fietshobby begon eigenlijk pas relatief kort geleden. Op oudejaarsavond 2001, op de drempel van 2002 dus, zat ik met wat vrienden bij elkaar en onder het genot van een drankje kwamen de meest idiote goede voornemens op tafel. Totdat een van ons het idee naar voren schoof om Alpe d'Huez te gaan beklimmen op een racefiets. Niet dat we op dat moment fietsten, of zelfs maar een fiets hadden. Maar toch, die berg trok ons eigenlijk wel aan. Voor de zekerheid zijn we een klein beetje gaan spinnen om toch wat te trainen. We hebben een leenfiets geregeld en ergens in mei zijn we naar Frankrijk gereden.

Vanaf het moment dat ik de berg zag ben ik er door gegrepen en zeker toen ik eenmaal boven was (na een verschrikkelijke tocht) was ik verslaafd. Het uitzicht, de prachtige natuur, maar ook de pijn in mijn benen maakte het onvergetelijk. Voordat ik was afgedaald wist ik al dat ik dit vaker wilde gaan doen.

Uiteindelijk ben ik in de afgelopen jaren een keer of vijf naar Bourg d'Oisans geweest, het plaatsje aan de voet van de Alpe d'Huez. Iedere keer ben ik dus minimaal een keer de berg opgefietst, maar ook andere bergen in de omgeving heb ik "beklommen". Met dit doel voor ogen ben ik ook thuis, in het vlakke Westland gaan fietsen en heb ondertussen vele kilometers onder mij door zien glijden. Het bleek een heerlijke vorm van ontspanning  te zijn tussen alle drukke dagelijkse werkzaamheden door.

Een paar jaar geleden hoorde ik van een groep "gekken" die Alpe d'Huez zes keer op een dag gingen beklimmen. Uit eigen ervaring wist ik dat dit onmogelijk is, maar zij deden het toch. Vanuit mijn interesse voor het fietsen in het algemeen en Alpe d'Huez in het bijzonder ben ik ze blijven volgen. Ik las over het doel wat zij steunden (KWF Kankerbestrijding) en de vaak persoonlijke motivatie die zij hadden om dit te doen. Maar eerlijk gezegd was dat op dat moment allemaal nog een beetje ver van mijn bed.

In juni 2009 kreeg de actie veel aandacht in de landelijke en regionale pers. Er bleek ook bijna 6 miljoen euro ingezameld te zijn, een opvallend hoog bedrag. Op dat moment heb ik voor mijzelf de knoop doorgehakt: dat wil ik in 2010 ook! Ik heb me eerst aangemeld bij Team Westland en later ook bij de landelijke organisatie. In november bezocht ik bijeenkomsten van beide clubs en werd ik ook gegrepen door de achterliggende motivatie: Anderen faciliteren en inspireren om Goed, Gelukkig en Gezond te leven met kanker. Tot nu toe heb ik in mijn hele directe omgeving gelukkig nog niet de meest negatieve effecten van deze ziekte gemerkt en dat wil ik graag zo houden. In mijn contacten heb ik gemerkt dat "leven met kanker" een zeer zware strijd betekent. Als ik mijn steentje kan bijdragen door één dagje wat af te zien is dat voor mij maar een kleine moeite.

Op 3 juni 2010 zal ik 's ochtends vroeg onder aan de berg staan met enkele duizenden andere deelnemers. Hoeveel keren ik uiteindelijk boven zal komen weet ik niet, maar voor minder dan vier keer begin ik er niet aan. Opgeven is geen optie! Niet voor degenen met die verschrikkelijke ziekte en die dag dus ook niet voor mij!

Wilt u mij steunen? Dat kan uiteraard door een schouderklopje en een positieve reactie (via rboutkan@boutkan.net). Maar eigenlijk moet er ook gewoon ordinair geld binnen komen! Er zullen door Team Westland verschillende acties worden georganiseerd, maar u kunt mij op korte termijn ook persoonlijk sponsoren. Zodra mijn actiepagina op de officiële website klaar is, ontvangt u daarover meer bericht.